Uncategorized

Hayat, her anında bizlere sayısız armağanlar sunar; sevgi, dostluk, başarılar, ama kimi zaman da zorlayıcı deneyimler. Peki, tüm bu karmaşıklığın içinde insanı ne yönlendirir? Hangi güç bizi ileriye taşır ve bu yolculukta nasıl derin bir huzur bulabiliriz?

Logoterapi, işte bu soruların cevabını arayan bir yöntemdir. Viktor Frankl’ın geliştirdiği bu terapi anlayışı, insana içindeki derin yaşam sevgisini ve anlam arayışını hatırlatır. Hayat ne kadar zor olursa olsun, her zaman bizi besleyen, büyüten, ışığa ulaştıran bir anlam vardır. İçimizdeki sevgiyle ve hayata tutunma gücümüzle, karşılaştığımız her deneyimde bir anlam keşfetmek mümkün.

Bugün, hem logoterapinin yaşamımıza getirdiği ışığı hem de tasavvufun derinlerinde yatan İnsan-ı Kamil kavramını keşfedeceğiz. Bu iki yaklaşım, kalbimize dokunan ortak bir mesaj taşır: Hayatın her anında büyüme, gelişme ve derin bir sevgiye ulaşma potansiyelimiz vardır.

Logoterapi: Anlam ve Sevgi Yolculuğu

Frankl, “İnsanın en temel ihtiyacı, yaşama bir anlam bulmaktır,” der. Bu anlam, bizi her sabah uyandıran, zorluklarla baş ederken içimizde umut yeşerten bir güçtür. Frankl, hayatının en zor zamanlarında bile, sevginin ve anlamın gücüne tutunarak insanın içsel özgürlüğünü koruyabileceğine inanmış ve bu inanç, onu hayata bağlayan ip olmuştur.

Bir annenin çocuğuna duyduğu saf sevgi, bir dostun samimi gülümsemesi, ya da güneşin doğarken gökyüzünü aydınlatması… Tüm bu anlar, aslında hayatın bize sunduğu anlam dolu hediyelerdir. Frankl’a göre, bu hediyeleri fark etmek ve onlara kucak açmak, insanın en derin ihtiyaçlarından biridir. Acılarımız bile bir anlam taşır, bizi büyütür, olgunlaştırır ve hayata daha derinden bağlar.

Logoterapi, insanın sadece fiziksel ya da psikolojik varlığıyla sınırlı olmadığını, manevi bir boyutu olduğunu söyler. Bu manevi boyut, her zaman bize rehberlik eder. İçsel sevgimize ve gücümüze dokunduğumuzda, en zor anların bile derin bir anlam taşıdığını görebiliriz.

İnsan-ı Kamil: Sevginin ve Bilgeliğin Zirvesi

Tasavvuf yolculuğunda “İnsan-ı Kamil”, olgunlaşmış, hayatın tüm zorluklarına rağmen sevgiyi kılavuz edinmiş, bilgelik dolu insanı ifade eder. Bu kişi, hem kendi içsel dünyasında huzuru bulmuş, hem de çevresindeki her şeye sevgiyle yaklaşmayı öğrenmiştir. Sevgi, onun yaşam felsefesidir.

İnsan-ı Kamil, hayatın getirdiği tüm deneyimlere şefkatle ve anlayışla yaklaşır. O, her zorluğu birer ilahi ders olarak görür ve her dersten bir bilgelik çıkarır. Bu yolda insan, sadece kendisi için değil, çevresindekiler için de bir ışık olur. Her adımında sevgiyle ve derin bir huzurla ilerler.

Logoterapi ve İnsan-ı Kamil: Kalbin Yolculuğu

Logoterapi ve İnsan-ı Kamil, aslında aynı yaşam sevgisinin iki farklı yansımasıdır. İkisi de insanın içindeki sınırsız sevgi ve anlam potansiyelini keşfetmeyi amaçlar.

1. Anlamın ve Sevginin Gücü: Logoterapi, insanın en zor anlarda bile anlam bulabileceğini, bu anlamın ise sevgiyle dolu bir güç olduğunu söyler. Sevgi, bizi hayata bağlayan en güçlü duygudur. İnsan-ı Kamil ise bu sevgiyi tüm varoluşuna yaymış, her anını bu bilinçle yaşayan bir kişiyi temsil eder.
2. Zorluklarda Bilgelik: Her iki yaklaşım da zorlukların, acıların ve hayatın tüm iniş çıkışlarının aslında birer öğretmen olduğunu kabul eder. Hayatın fırtınaları içinde sevgi ve anlam bulabilmek, insanı hem ruhsal hem de duygusal olarak olgunlaştırır. İnsan-ı Kamil, bu anlamı ve sevgiyi en yüksek bilgelik seviyesinde yaşayan bir insandır.
3. Manevi Olgunluk Yolculuğu: Logoterapi, bizi manevi bir yolculuğa davet eder; bu yolculuk, bizi derin bir sevgiye ve içsel huzura götürür. İnsan-ı Kamil ise bu yolculuğun nihai hedefidir: İçinde bulunduğu her anı anlamla ve sevgiyle doldurmuş, tam bir ruhsal olgunluğa ulaşmış bir insan.

Sonuç: Kalbin Yolculuğu, Sevgi ve Anlamla Dolup Taşan Bir Hayat

Hayat, bizlere sayısız fırsatlar sunar: Sevgi, neşe, umut ve hatta zorluklar. Her an, kalbimize dokunacak bir anlamla doludur. Logoterapi bize, bu anlamı her koşulda bulabileceğimizi hatırlatır. Sevgiyle yaşamak, her sabah gözlerimizi sevgi dolu bir dünyaya açmak, bizi hayata daha derin bir bağla bağlar.

İnsan-ı Kamil olma yolculuğunda ise bu sevgi, sadece bireysel değil, tüm evrene yayılan bir güç haline gelir. Kendimize, sevdiklerimize ve hatta tüm insanlığa karşı duyduğumuz bu sevgi, bizi bilgelik ve huzur dolu bir yaşama taşır.

Hayat, her anında bize anlam ve sevgi sunar. Bu iki gücü kucakladığımızda, içimizdeki derin huzuru ve yaşam sevincini bulabiliriz. Her adımda sevgiyle yürümek, bizi hem kendimize hem de tüm varlığa daha da yaklaştırır. Çünkü her an, yaşanan her deneyim, kişiye özel ve biricik 🙂

Sevginin dönüştürücü, iyileştirici gücünü az çok her birimiz hayatımızda bire bir ya da yakın çevremiz aracılığıyla bir şekilde deneyimliyoruz. Sevginin, hayatıma yaptığı rehberliği ve kattığı iyiliği, dönüşümü, şifayı, mucizeleri bir gün satırlara aktarabilir miyim henüz emin değilim ama bugün tevafuken karşılaştığım bir parçayı sevgiyi anlatmaya, daha sevgi odağında ve insani değerlerle yaşamaya, bizi bize hatırlatmaya vesile olması niyeti ile burada da paylaşmak istiyorum.

Aslında her şey oğlumla çizgi film izlerken Santa Lucia parçasının bir çizgi film karakterinin macerasına neşeyle eşlik etmesi ile başladı. Parçayı daha sonra dinlemek istediğimde önce Alfie Boe ile ve sonrasında da onun “Perhaps Love” (Belki de Sevgi) parçası ile karşılaştım. Perhaps Love parçasını dinlerken hem sözleri, hem de Alfie Boe ve ona eşlik eden diğer sanatçıların sevgiyi derinlikle aktarmaları beni çok mutlu etti. Dilerim özellikle zor zamanlarınızda, ama aslında her daim size sizi, ÖZ’ünüzü hatırlatmaya vesile olur. İzninizle şimdi şarkıyı ve sözlerini paylaşıyorum.

Keyifli dinlemeler, keyifli düşler…

Perhaps Love

Alfie Boe, Bryn Terfel, …

Perhaps love is like a resting place
A shelter from the storm
It exists to give you comfort
It is there to keep you warm
And in those times of trouble
When you are most alone
The memory of love will bring you home

Perhaps love is like a window
Perhaps an open door
It invites you to come closer
It wants to show you more
And even if you lose yourself
And don’t know what to do
The memory of love will see you through

Oh, love to some is like a cloud
To some as strong as steel
For some a way of living
For some a way to heal
And some say love is holding on
And some say letting go
And some say love is everything
And some say they don’t know

Perhaps love is like the ocean
Full of conflict, full of change
Like a fire when it’s cold outside
Or thunder when it rains
If I should live forever
And all my dreams come true
My memories of love will see me through

And some say love is holding on
And some say letting go
And some say love is everything
And some say they don’t know

Perhaps love is like the ocean
Full of conflict, full of change
Like a fire when it’s cold outside
Or thunder when it rains
If I should live forever
And all my dreams come true
My memories of love will see me through

Kaynak: Musixmatch

Besteciler: Denver JohnPerhaps Love şarkı sözleri © Reservoir Media Music, Chrysalis One Music Publishing Group Ireland, Bmg Ruby Songs, My Pop S Songs, Dino Park Publishing, Jd Legacy Publishing, Bmg Rights Management (Ireland) Ltd

Aslında şu anda ders çalışıyor olmam gerekiyor ama öncesinde edindiğim değerli bilgileri şifa ve farkındalık için aktarmam gerekiyor. Aktaracağım bilgiler, psikoloji alanında olanlar için yeni olmayabilir ama bakış açısı olarak renk de katabilir. Şu anda bu farkındalığın ve çok boyutlu özdeğer şifasının hak eden her insana akması niyetiyle yazıyorum.

Dişil enerjiyi günlük hayatımızda bir çok yerde okusak ya da bir şekilde görsek de; bu çokluğun içinde içinin de boşaltıldığı hissindeyim. Dişil enerji denildiğinde; daha çok TDK sözlüğünde de 7.sırada yer alan “şuh, işveli, çekici” olmayı sembolize eden bir vizyon gelebiliyor zihinlerimize. Peki, dişil enerjinin dengesinden bahsederken neden iki uçta yani; günümüzün ekmeğini taştan çıkaran, erkeğe ihtiyacı olmayan, maskülen kadını ile sadece işveli ya da bir nesne (biblo, çanta vb) gibi oradan oraya vitrinlerde sergilenen, o günün kültür endüstrisini yönetenler hangi trendi popüler yaparsa dudak kalınlığı, vücut ölçüleri ona göre değişen iki karakter arasında sallanıyoruz?

Yıllar önce Freud bu oyunu görmüş ve (oyun olduğunu fark edip, fark etmediğini bilmiyoruz) bizlere bundan yaklaşık 120 yıl önce açıklamasını da armağan bırakmış. Freud’un en temel savlarından biri; erkeklerin egemen olduğu bir dünyada kadının cinsel olarak kendisini “eksik” hissetmesi; bu nedenle erkeği kıskanması ve buna bağlı olarak da çeşitli savunma mekanizmalarını kullanmasıdır. Buna göre; size tanıdık gelecek savunma mekanizmalarından ilki “Maskülen Kadın” yaklaşımı. Buna göre; içgüdüsel olarak erkeği kıskanan, onun yerinde olmayı arzulayan kadın; doğası, özü, yaratılışından koparak güç, maddi kazanç, statü, iktidar hırsı ile “tek başına”lığı zafer kabul eden bir yolda ilerlerken çoğu kez farkında olmadan erkeksi davranışlar sergilemeye, ilişkilerinin, aile hayatının, sorumluluklarının içinde bu şekilde özünde, doğasında olandan başka bir karakter yaratarak agresif, tahammülsüz ve tatmin olmayan, bir yaşam sürmeye başlar. Psikiyatrist Mustafa Merter, buna örnek olarak yabancı televizyon haber kanallarındaki spikerleri örnek verir. Diğer uçta ise; “Nesneleşen Kadın” yaşar gider ya da gider ama yaşar mı bilinmez. Nesneleşen kadın ise; kadınlığını bir kenara bırakan maskülen kadının aksine bu kıskançlığa/komplekse sebep olan bedenini; olabildiğince teşhir ederek, adeta erkekte olmayan ne varsa bunu ortaya koyarak kendi değerini kurtarmaya çalışmaktadır. (Oysa sosyolojik boyutta da kültür endüstrisinin canı sıkılan patronları sürekli estetik/güzellik tanımı ve beden algıları ile ilgili değişikliğe gitmektedir.Bu da başka bir yazının konusu olur belki de.) Sosyal medya hesaplarından, reklamlardan, dizilerden oldukça tanıdık gelmiş olmalı.

Ben konuyu daha iyi anlamak adına şu şekilde renklendirmeyi seçtim:

Buna göre; özünde doğal olarak pembe ile temsil edilen bir kadın kimliği ve mavi ile temsil edilen erkek kimliği mevcut olsun. Masküleşen kadın; mavi ve pembenin birleşimi ile mor renge dönüşürken; nesneleşen kadın ise var olan tüm özelliklerini, renklerini en yoğun olacak şekilde yönlendirdiğinden kırmızı renge dönüşür. Böylece denge çubuğunun her iki yönü de bambaşka renklerle temsil edilir.

Peki ya pembe? Hani dişil enerjinin özü, kadının o nahif, yumuşak, sevgi ve şefkat dolu, bilge olan, sabırlı ve azimli olan tarafı? Sadece kadına özgü, yaratıcılığı, çocuksu neşesi, masumiyeti ve rahim olan yanı? Sevgiyi, değeri dışarıda aramaya koşullanan her insan gibi özümüzdeki hazineleri sakladık. Şimdi hepsini bütün güzelliği ile manevi olarak ortaya çıkarma vakti. Üstelik hem dünyanın, hem de insanlığın bu değerlere daha önce hiç bu kadar ihtiyacı olmamıştı. Bunun için önce; Freud’un gösterdiği alanların tam tersine; yani içimize bakmamızla başlıyor özümüze dönüş önce. Önce kendisi ile tanışmalı kadın. Neleri sever, neler onu mutlu eder? Hayatta en büyük arzusu, en büyük hayali ne? İçinde dolup, taşan dünyaya duyurmak, haykırmak istediği duygu, sözcük, şiir, şarkı ne söylüyor? Kendi başına en çok yapmayı sevdiği şeyler neler? Ona en iyi ne geliyor? Hayatında sanatı, zerafeti nasıl tezahür ettiriyor ya da ettiriyor olmayı seçerdi? Bence tüm bu sorular, ÖZ’e giden yoldaki en anlamlı ve pratik ipuçlarını barındırıyor 🙂 Bir yerden başlamak lazım 🙂 Nereden mi biliyorum? 🙂 Bir zamanlar iş hayatında erkeklerle rekabet eden, kendi bildiğinden, vicdanının sesinden şaşmayan bir iş kadını olarak biliyorum. Özümdeki saf, pür-i pak kadını, esas varoluşumu tanımaya; Yaratan’ın kadınlara armağanı olan Rahim’den gelen bir yavru ile başladım. Yolculuğum hala devam ediyor. Artık biliyorum ki güçlü olmak için sağduyum ve bilgeliğim yeterli, başarmak için kalbimin sesini coşkuyla dinlemem yeterli, sesimi duyurmak için zihnimin merdivenleri yeterli, güzel olmak için gözlerimdeki parıltı ile içten gülümsemem yeterli . Ben yeterliyim ve başka hiç kimse gibi olmama gerek yok. Çünkü “Ben Ben’im”, Yaratan’ın koskocaman evrende miniminnacık olarak var ettiği, özüne kendi nurundan kocaman bir yıldız armağan ettiği bir insan… Çok şükür bu AŞK’a… Şükür ve minnetle…