Doğumla beraber “beşer” olarak başlayan ve şaşarak hakikati arayan manevi varlığımız, bir kelebeğe dönüşme çabası içinde insana evrilme yöneliminde ilerleme meylindedir. Birey olarak ise, çoğu zaman bu mükemmellik arayışı kendi öz varlığını reddetmekten gelen bir illüzyonuna dönüşür. Bireyin öz varoluşuyla, dünyadaki varoluşu arasındaki perde öyle kalın gelir ki; birey olarak bazen perdeyi bile göremeyebilir. Bu nedenle kendini suçlamaya, eksik, yetersiz görmeye başlar. Öyle ki sonunda kendini korumak için yeni yeni ilüzyonlar yaratır. Her bir illüzyon, hakikatten bir adım uzaklaştırırken; her bir yüzleşme ve kabul de hakikate, özgürlüğe ve koşulsuz sevgiye iki adım yaklaştırır.
Bin yıllardır tüm canlılar evrimleşiyor, bulunduğu ortama adapte oluyor ve yeniden kendi türünü üretiyor. İnsanlar olarak biyolojik evrimimizi son yüzyıllarda daha da hızlandırmışken; manevi evrimin bunun gerisinde kalması olanaklı görünmüyor. Hassasiyetlerimiz artarken; her birinin bizi daha sağlıklı, daha “insan” yaşamaya yönlendiren birer tabela olduğunu fark edemeyebiliyoruz. Oysa alerjiden, toplumsal tepki gösterdiğimiz 3.sayfa haberlerine kadar her şey bir işaret, bir tabela. Tabelada seçim şansımız hatırlatılıyor: “Eğer istersen şimdi bunu değiştirebilirsin! “
Bunun için bazen dip noktasına kadar düşmeyi beklemeyi seçeriz. Dirençlerimiz olabilir. Bu noktada tabelayı “fark” ettiysek, değişimin kaçınılmaz olduğunu, ondan kaçamayacağımızı da fark ederiz. Böylece kendimize daha fazla haksızlık etmeye gerek kalmadan, özümüze yani beşerden “insan”a doğru evrimimiz başlar. Zaten tüm tevhid dinlerinde “insanlık” anlatılmıyor mu? Güzel ahlak, erdemli yaşam, insan-ı kamil… İsimler başka olsa da özünde her biri beşerden insana evrilmek için pişmeyi emreder. Pişmemek rahatlık gibi görünse de; pişmemek daha fazla zorlar insanı çünkü dalda pişen meyve ile yere düştükten sonra pişen meyve arasında fark vardır. Biri lezzetlenir, olgunlaşır; diğeri çürür… Ama özünde ikisi de pişer.
Şimdi bu bir tabela ise; sizin seçiminiz ne? 🙂